ik kijk uit naar de bloemen van de oostelijke redbud elk voorjaar.

de roodknobbel (Cercis canadensis

de roodknobbel groeit in het oosten van de Verenigde Staten (USDA plants map). De kaart toont ze in Nebraska, maar dat moet worden geselecteerd gebieden, want ik woonde jarenlang in Lincoln en altijd genoten van een voorjaar rijden zuid naar het noorden van Kansas. Zodra je achter de diepe bodems van Nebraska en ging de rotsachtige heuvels van Kansas (het noordelijke deel van de Flint Hills, in het bijzonder), redbuds verschenen, in volle bloei als de tijd goed was. Ze groeiden prima in Lincoln, ze maakten alleen geen deel uit van het wilde bermlandschap.Cercis canadensis is een geslacht van vlinders uit de familie van de vlinders (Fabaceae). Ik vermoed dat ze daarom redknoppen worden genoemd: de kleine erwtenachtige bloemen lijken altijd knoppen te zijn, nooit open bloemen. De meeste mensen aan de oostelijke helft van Noord-Amerika zeggen gewoon “redbuds” maar er is een tweede soort, de Californische redbud (Cercis orbiculata) in het verre westen.

eastern redbud, Cercis canadensis

de bloemen zijn vreemd omdat ze direct van de stengel komen, wat op kleine stengels niet vreemd is, maar op grote stammen wel vreemd lijkt.

eastern redbud, Cercis canadensis

de kleur is een prachtige magenta, hoewel er witbloemige variëteiten beschikbaar zijn in kwekerijen.
ik plantte een redbud in het huis waar ik woonde in Lincoln, Nebraska. Het zijn over het algemeen kleine bomen–kleinere Tha appelbomen bijvoorbeeld. In 20 jaar tijd groeide de redbud een stevige stam, maar nooit overtrof mijn huis van één verdieping.
toen ik naar Colorado verhuisde deed ik een zaailing van mijn Nebraska boom in een pot. Het was klein, minder dan 5″ lang. Ik plantte het in de achtertuin in Colorado. Wetende dat Loveland Colorado ’s regenval (15″) de helft is van Lincoln Nebraska ’s (28″), heb ik voorzichtig het boompje gedrenkt…voor de komende vijf jaar. Het groeide gestaag. Drie jaar geleden, op achtjarige leeftijd, probeerde het een paar bloemen; afgelopen voorjaar bloeide het prachtig.

redbud, Cercis canadensis

mijn redbud op ongeveer kniehoogte oktober 2008:
hartvormige bladeren links

bladmineerders, Gallen en schimmels menu

dezelfde Roodkapje in het voorjaar van 2016

de bladeren zijn groot en hartvormig.
ik denk dat de boom gevormd is, zelfs zonder bladeren.

redbud, Cercis canadensis

bladloze redbud,
met Colorado blue spar als achtergrond

een oude naam voor oostelijke redbud is Judas tree. Dat heb ik niet gezien in de recente literatuur. De naam komt van het feit dat er een Roodkapje (Cercis siliquastrum foto ‘ s) afkomstig uit Zuid-Europa en het Midden-Oosten. Die boom wordt wijd en zijd de Judasboom genoemd vanwege de legende dat Judas Iskariot zich aan de boom ophing en dat zijn bleke bloemen daardoor helder magenta werden, in schaamte of uit het bloed, afhankelijk van jouw versie van het verhaal. De twee bomen zien er vrij vergelijkbaar uit, dus de Europese naam is gemakkelijk overgedragen. Maar de Amerikaanse boom heet redbud sinds minstens 1700, en dat was de naam die aansloeg.
Dit is een Amerikaanse boom die nieuw was voor kolonisten. Vroege koloniale tuinders waren enthousiast over het, waaronder zowel George Washington en Thomas Jefferson. Gedurende zijn leven ging Washington van het kweken van conventionele Europese planten naar het omarmen van de Amerikaanse struiken en bomen die hij vond langs de oostkust. Redbud was een van hen. Hij transplanteerde veel redbuds naar Mount Vernon, schrijven dat hij dacht dat de kleur maakte een mooie lente display. Ik heb nooit gedacht dat de vestiging van de Atlantische kust een periode van plantenontdekking was, maar dat moet natuurlijk wel zo geweest zijn.
de bloemen en peulen zijn eetbaar. Recepten raden ze aan in salades of gebakken of gebeitst (zie eet het onkruid link). Ik heb nooit genoeg bloemen gehad dat ik voelde dat ik wat kon missen om te eten. Mijn houding lijkt meer op die van de Kiowa: ze brachten bloeiende takken in hun huizen om “de winter uit te drijven.”

commentaar en correcties welkom.

Deane, G. geen datum zichtbaar. Cercis canadensis: in de kiem van de tijd. Eattheweeds.com link
Moerman, D. E. 1998. Indiaanse etnobotanie. Timber Press, Portland, Oregon.Peattie, D. C. 1967. Een natuurlijke geschiedenis van bomen van oost – en Midden-Noord-Amerika. 2nd ed. Bonanza Books, New York.
Wulf, A. 2011. Tuiniers oprichten. Alfred A. Knopf, New York.

Kathy Keeler, een zwervende botanicus
meer op awanderingbotanist.com
doe mee op Facebook: https://www.facebook.com/AWanderingBotanist